A. is nu vijf en doet je af en toe in verbazing vallen, zoals wellicht ieder kind van die leeftijd wel eens doet, zo vermoed ik. Het begon met rock-muziek, die hij ontdekt had bij een vriendje thuis. Daar hadden ze muziek gemaakt op 'We Will Rock You' van Queen. Daarvan is het ritme boem-boem-klap, boem-boem-klap, dus dat kan je leuk meedoen. Vervolgens ben ik thuis rock gaan zoeken waarvan ik het vermoeden had dat het hem ook zou aanspreken en het eerste wat in me op kwam was 'Down Down' van Status Quo. A. sprong op dat nummer nogal a-ritmisch de kamer door, wild met zijn armen zwaaiend - zijn manier van dansen. Nog verder speuren in de muziekkast (nou ja, 't is allemaal mp3 :-) leverde de oer-hollandse krakers 'Oerend hard' en 'Kom van dat dak af' op. Beide enthousiast ontvangen. En beide kon hij op een gegeven moment ook meezingen.
En dan nu het grappige moment.
'Wie gaat er nou ook oerend hard', zei A. met een zucht.
Ik: 'nou, Bertus en Tinus.'
A.: 'Ja maar nou ook niet meer.'

(Wie het niet snapt moet de tekst van 'Oerend hard' er nog maar eens bijzoeken. :-)