Er zijn momenten waarop ik met volle teugen van het ouderschap geniet. Vanavond was er zo één. Kind (A., vijf jaar oud) in bed, verhaaltje gedaan, en nou slapen.
'Ik wil nog wat drinken'.
'Ja zeg, al die kinderen die alsmaar willen drinken, alsof het water niets kost,' zei ik, en pakte een bekertje. 'Maar pappa..., water kost toch niets? Dat komt toch gewoon uit de kraan?'
(Oh, wat hou ik van die momenten.)
'Jazeker kost water WEL iets. Weet je waarom het water hier uit de kraan komt? Omdat ik iedere maand het waterleidingbedrijf geld betaal voor het water wat we hebben gebruikt. Weet je wat er gebeurt als ik niet zou betalen?'
Grote ogen van boven de dekens, een schuddend hoofdje.
'Dan komt er een meneer en die draait de kraan dicht. 'Jullie krijgen geen water meer', zegt die meneer dan; 'want jullie hebben niet betaald''.
'Maar waarom moet je er dan voor betalen?'
'Weet je waar het water vandaan komt?'
Korte stilte en dan lichten zijn ogen op; 'ja, uit de fabriek!'
'Precies. Dat heet een waterzuiveringinstallatie. En al die mensen die daar werken, die moeten ook worden betaald.'
(Ik heb hem toen wel verteld dat water niet zo veel kost, en dat het daarom lijkt alsof het niets kost.)

En zo kreeg ik de gelegenheid om het hele economische systeem uit te leggen. Want iedereen die werkt, krijgt daarvoor geld, en die kan daar dan weer water van betalen, of brood, of melk, of benzine voor de auto, of zelfs dit huis.
Hij bleef maar vragen en ik bleef maar vertellen. Zo kwamen we bij de bank uit, en heb ik hem kunnen uitleggen wat een hypotheek is (zonder dat woord te gebruiken, overigens), en rente (want hij wilde het geld wat er op zijn eigen bankrekening staat wel thuis hebben).
Zelfs de pinpassen kwamen voorbij.

Ik geloof dat dat het heerlijkste is wat er bestaat. Als zo'n jongetje blijft vragen en jij kunt blijven uitleggen.

het was gewoon jammer dat mijn vrouw me riep voor de koffie.