Ik heb me altijd afgevraagd waar die positieve discriminatie van invaliden vandaan komt. Waarom hebben die vrije parkeerplaatsen nodig, en het liefst voor de deur? Als ze zich niet op de een of andere manier kunnen voortbewegen zonder auto, dan hebben ze aan zo'n parkeerplaats ook niks. En kunnen ze zich wel voortbewegen, dan kunnen ze net zoals iedereen gewoon naar een parkeerplek zoeken, betalen, en een eindje verderop parkeren. Ik had zelfs al een paar jaar een rolstoel geduwd toen ik deze mening nog steeds was toegedaan. Tot op het moment dat we besloten met de tram naar de binnenstad te gaan. Lekker makkelijk, dachten we.
De heenweg was ook een eitje. Lekker rustig in de tram, alle ruimte, en de kinderen vonden het interessant.
Maar dan de terugweg. Wanneer we niet op het beginpunt (centraal station) waren ingestapt, of ergens halverwege hadden moeten uitstappen, dan hadden we een groot probleem gehad. De tram raakte zo overvol, dat we er gewoonweg niet met een rolstoel bij hadden gepast. De deur werd alleen al geblokkeerd door drie kinderwagens. Wanneer we er ergens halverwege uit hadden gemoeten, dan betwijfel ik of die alledrie op tijd plaats hadden kunnen maken. Nou ja, alles kan natuurlijk als het moet, maar de (honderden?) mensen in de overvolle tram hadden wel een tijdje kunnen wachten.
Die ervaring heeft me wel aan het denken gezet. Vaker in de spits met de tram met een rolstoel kan je in feite wel vergeten. Nou waren wij met een aantal volwassenen en een kind in een rolstoel onderweg, dus dan kan je nog wat doen bewegen en optillen als het moet. Maar met een volwassene in een rolstoel... Vergeet het.
Daarom is het dus niet gek dat invaliden worden voorgetrokken bij het parkeren. Openbaar vervoer is vaak geen alternatief.