Nooit gedacht dat ik ooit mijn kroost huppelend van school zou halen. Wat me aan het gebeuren fascineert is het feit dat zo verschillende mensen die feitelijk alleen hun omgeving gemeen hebben, opeens meer delen. Namelijk een school. En een klas, en een juf. Maar ook; dat moment van ophalen.
Dus viel ik opeens in een gesprek tussen drie moeders. Eén moeder was aan het vertellen hoe haar dochtertje (4) het gesprek op religie had gebracht met de vraag;
"mamma, hoeveel goden zijn er eigenlijk?", waarop moeder had geantwoord; "kind, er is maar één god, en dat is allah". Moeder vertelt verder; "maar toen zegt ze; 'maar oma zegt dat er veel meer goden kunnen zijn. Dat iedereen zijn eigen god kan hebben'. Toen heb ik gezegd dat oma er geen verstand van heeft."

Op dat moment heb ik me omgedraaid. Ik kon gaan bijdrage leveren aan dit gesprek. Maar het heeft wel indruk op me gemaakt. De opstelling had iets kordaats en dat is moedig. Maar het had ook iets zieligs. Het arme kind - waarvan de moeder beweert dat de oma gek is. Wat moet dat kind nou denken?

Onlangs kwam mijn zoontje A. (4) met de vraag of god bestaat. Oprecht heb ik hem gezegd; "Ik weet het niet. Heel veel mensen denken dat hij wel bestaat, en de rest denkt dat hij niet bestaat".
"Maar ik heb hem nog nooit gezien!", zei hij; "dus zal hij wel niet bestaan".
Ik vond het een belangrijk argument. Toch zei ik hem dat de mensen die denken dat god wel bestaat zeggen dat hij onzichtbaar is.
"Nou ik heb hem nog nooit gezien en dus denk ik dat hij niet bestaat."
"Ik vind het goed. Je moet er nog maar eens goed over nadenken."

Ik hoop oprecht dat hij ooit helemaal zelf tot een conclusie komt. Hij heeft nog niet naar mijn visie gevraagd, maar als hij daarnaar vraagt, dan kan hij die krijgen. Tot die tijd zal ik mijn best doen om zo een neutraal mogelijk standpunt in te nemen.
Zelf een conclusie laten trekken.
Daar heeft denk ik hij meer aan dan hem te vertellen hoe volgens mij de wereld in elkaar zit.
('Er is maar één god en dat is allah..' pfff...)