A. is nu vier en ik krijg steeds meer bewondering voor hem (lees: ik wordt steeds meer een volstrekt subjectieve, verliefde vader ;-). Voor zijn onbevangenheid, zijn spontaniteit, zijn inlevingsvermogen en zijn betrokkenheid. Hij is best slim, maar hangt nooit de wijsneus uit. Niettemin laat hij wel van zich horen als het volgens hem niet klopt. Hij was drie, toen Oma 'proost' zei met een ijsje; 'Maar oma, proosten doe je toch alleen met een drankje?'
En het was de manier waarop hij het zei, en zijn ondeugende koppie, waardoor iedereen moest lachen.

En gisteren zat hij met vriendinnetje L. (allebei vier jaar oud) op de bank, 'De Kleine Zeemeermin' te kijken. Hoe onschuldig kan het wezen, zou je denken, maar L. werd het op een gegeven moment te eng. Zelfs Disney-films kennen hun spannende momenten. L. sprong van de bank; "oh dit vind ik eng, huuuuuu". En ze begon nerveus de kamer heen en weer te benen. Volwassenen probeerden haar te kalmeren en af te leiden ("nou, dan kijk je straks maar weer verder, kom maar hier zitten"), maar toen ze schoorvoetend weer naast A. ging zitten, sprak juist hij de meest-sublieme woorden:

"Maar L., dáár is het eng, hier toch niet?"

Mijn mannetje. :-)