R. staat in dit verhaal voor een moeder naast me op het schoolplein.
Zoals pappa's en mamma's naast elkaar staan te keuvelen, terwijl ze staan te wachten op hun kroost. Het was me nooit zo opgevallen dat R. een enorme boezem heeft. Maar daar kwam vandaag wel verandering in. Ze had een rood bloesje aan, wat compleet doorzichtig was. Eronder droeg ze een wit kanten bh, waarvan je ieder detail dus kon zien. En in die bh...
Nou ja, laten we zeggen dat die jongens elk behoorlijk wat gewicht in de schaal legden. Eén en ander viel nog meer op, omdat ze over het bloesje een zwart vestje droeg, waarvan alleen de onderste knoopjes vast waren. Ter hoogte van de boezem stond het vestje in een V-vorm open, waardoor de borsten erdoor naar buiten prikten.
In een kanten bh.
Achter een volledig doorschijnend bloesje.
Ik weet dat het wat dom klinkt, maar de hele configuratie leidde me behoorlijk af. Ik moest moeite doen om er niet naar te staren. Dat besef, en het idee dat ik daardoor moeite had om me op het gesprek te concentreren, zorgde ervoor dat ik bijna moest lachen. Zou ze zo van haar werk komen? En zou ze dan een vergadering hebben gehad? Met een man? (Of mannen?) En hoe zou die vergadering dan zijn verlopen?
Ik vermoed dat ik haar dan vriendelijk zou hebben verzocht om het vestje tot aan haar kin dicht te knopen. Onderhandelen met iemand die ervoor zorgt dat je je niet kunt concentreren is toch niet eerlijk?
Maar op het schoolplein is het natuurlijk wat anders, en ontbrak me ook de tijd (ja, ook de assertiviteit) om er iets van te zeggen. Daar ging de deur immers al open en kwamen de kindertjes naar buiten.

Pas thuis bedacht ik me wat ik zou doen als ik als man thuis zou komen en mijn vrouw zou er zo bijlopen.
Ik had dan wel voorzichtig geïnformeerd waar ze zo gekleed overal was geweest, die dag...