Het is een bijzonder kind, stond er al, vrij naar Dik Trom, op zijn geboortekaartje. Hij maakt het meer en meer waar. Vooral naar andere mensen toe is hij heel bijzonder.
Vandaag bracht de visite een klein meisje mee. B. ging uit z'n dak bij de aanblik van het blonde meisje, dat misschien een jaar ouder was dan hijzelf. Kindje! Kindje!
Het meisje zelf zei niets en hing tegen moeders rokken. Kindje! Peeje! (Spelen)
Toen het meisje naast haar moeder op de bank zat wilde B. perse naast haar zitten en ging hij speelgoed halen. 'Meisje met de auto peeje!' En hij probeerde het meisje een auto te geven, maar zij kroop alleen maar steeds dichter tegen haar moeder aan. Vervolgens kroop hij, wellicht in de veronderstelling dat het meisje ergens anders mee wilde spelen naar de speelgoedkist en haalde daar Mickey Mouse uit, om daarmee weer terug te keren. 'Mickey Mouse!', zei hij en hij duwde het poppetje tegen haar aan. Zij keek hem met een verbaasde, schuchtere blik aan en zei nog steeds niets. B. heeft het toen opgegeven en is met wat anders gaan spelen.
Even later die dag hebben we nog het badje in de tuin gezet en vol laten lopen, mede ingegeven door het feit dat het meisje haar zwempak bij zich had. Maar ze wilde niet meer in het badje. Misschien was ze te zeer geïntimideerd door dat gekke mannetje en wilde ze geen bad met hem delen (terwijl het overduidelijk was dat hij het geen moment kwaad bedoelde, en zich zelfs zorgzaam in haar richting opstelde). Dus onze jongens hebben gespetterd en gespeeld, terwijl het meisje naast haar moeder vooral niets zei.
Ik vermoed dat de reactie van het meisje wellicht normaler is dan die van B., maar ik moet ook bekennen dat ik het toch fijn vind dat B. dan een bijzonder kind is.